Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Για τον υδροβιότοπο - βάλτο του Κολοβρέχτη

Του Τάκη Δημητρακόπουλου 

Δυο λόγια για τον υδροβιότοπο - βάλτο του Κωλοβρέχτη.
Τον γνωρίζω πολλά χρόνια από το 75 και μετά τότε που ήταν κυνηγότοπος, πριν "έρθουν" τα κοπάδια των προβάτων, οι φωτιές για το ξεχέρσωμα και οι "καλλιεργητές". 

Καλάμια αδιαπέραστα αν δεν γνώριζες τα μονοπάτια, πλούτος κυνηγετικός αλλά και χέλια και κεφαλόπουλα στο κεντρικό "αυλάκι" στην μάνα όπως την έλεγαν.
Πριν τις φωτιές, ήρθαν τα λύματα του πτηνοσφαγείου που "σκότωσαν" την μάνα και ό,τι ζούσε μέσα σ’ αυτήν μια βουτιά στην εκβολή της θα πείσει και τον πιο δύσπιστο νεκρή είναι η θάλασσα εκεί χρόνια τώρα.
Παλαιότερα είχε γίνει μια προσπάθεια "τουριστικής αξιοποίησης" τον βάφτισαν Λόνγκ-Μπήτς, αλλά δεν περπάτησε. Υπήρχε το μαγαζάκι, ερείπιο πια και δυο τρεις βάρκες ψαράδων έφυγαν κι αυτές, αλλά ας γυρίσουμε στον βάλτο.
Τον είδα να γίνεται καλλιεργήσιμη γη. Εκεί φύτεψαν λάχανα, φασόλια, καρπούζια, τριφύλλια και όλο τον "έσπρωχναν" καίγοντας τον στο εσωτερικό του κυρίως. Κανείς δεν είδε τίποτα για χρόνια κι αν υπήρξαν διαμαρτυρίες πήγαν στον βρόντο.
Θα "ενοχλήσω" αν πω πως όσα χρόνια έμπαιναν κυνηγοί ήταν άθικτος ο βάλτος και δεν το λέω για να δωθεί πάλι στους κυνηγούς αλλά για να καταλάβουν κάποιοι ότι το "αντί" ότι δεν δίνει λύσεις υπάρχει χώρος για όλους όταν υπάρχει έλεγχος και γνώση. Κρατείστε αυτό το τελευταίο για να καταλάβετε τι εννοώ.
Πριν χρόνια η υπηρεσία εγγείων βελτιώσεων για να καθαρίσει - διευρύνει την "μάνα"- έβαλε εκσκαφείς Άνοιξη!
Ακριβώς την περίοδο που τα ενδημικά υδρόβια και παρυδάτια πουλιά έχουν φτιάξει φωλιές και κλωσσούν τα αυγά τους. Αποτέλεσμα; Την επόμενη χρονιά ελάχιστα είχαν απομείνει εκεί. Μιλάμε για γενοκτονία - καταστροφή, επειδή ο βάλτος δεν ήταν μόνο σταθμός για να ξεχειμωνιάσουν τα πουλιά, πολλά παρέμεναν εκεί και μεγάλωναν τους νεοσσούς τους. 
Θυμάμαι χαρακτηριστικά, χειμώνα του 72-73, πουλιά να βόσκουν μέχρι δίπλα από τον δρόμο. Αυτά πάνε πια και δύσκολα θα επανέλθουν αν δεν πεταχτούν έξω οι καλλιεργητές και οι βοσκοί.
Αν γίνει σε δυο-τρία χρόνια θα γεμίσει ο βάλτος καλάμια και πουλιά αφού σ αυτά βρίσκουν καταφύγιο και προστασία. Εύκολο δεν είναι, είναι όμως εφικτό.
Εδώ να μην ξεχάσω τους λαθροθήρες που όργωναν τις νύχτες τον ξεχερσωμένο βάλτο κυνηγώντας λαγούς κυρίως. Και εδώ ζήτημα ελέγχου είναι αλλά να θυμίσω ακόμη πως κάποτε στον βάλτο ζούσαν και βίδρες, σκυλοπόταμους τις έλεγαν. Χάθηκαν εξ αιτίας της μόλυνσης αφού εξαφανίστηκε η τροφή τους.
Ο βάλτος χρειάζεται προστασία από κάθε είδους καταπατητές και είναι πολλοί. Ας ελπίσουμε πως θα δοθεί λύση, χρειάζεται όμως μεγάλη προσπάθεια και σύγκρουση με συμφέροντα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου